„Zgrzeszyłem. Nie wiedziałem, że ty stanąłeś przeciwko mnie na drodze. Teraz jednak, gdy wiem, że ci się droga moja nie podoba, chcę wracać”. Biblia Tysiąclecia, Lb 22:34

---

I

---

Gdy na Stanisławówce rozpoczynały się tegoroczne (4-6 marca 2005 roku) Rekolekcje Wielkopostne, nawet nie przypuszczałem, jak wspaniałe Dary przygotował dla mnie Pan Bóg. Pierwszym z nich było Słowo głoszone przez ks. Rekolekcjonistę, który na początku swojej katechezy wyraził zadziwiające pragnienie. Stwierdził bowiem, iż ma głęboką nadzieję, że podczas głoszenia kolejnych nauk będzie przez niego przemawiał sam Bóg.
--- Skoro kiedyś przemówił przez oślicę --- ciągnął dalej ks. Rekolekcjonista --- równie dobrze może przemówić przeze mnie; wszak to jest podobny poziom intelektualny.
--- Wreszcie normalny człowiek --- pomyślałem. Dziś nie często można spotkać kogoś, kto posiada taki dystans do swojego „ja”. A oto ksiądz, który, głosząc Dobrą Nowinę, pokornie sprowadza siebie do roli narzędzia w Ręku Pana.

Motywem przewodnim trzydniowej nauki rekolekcyjnej było poszukiwanie źródeł sensu i absurdów współczesnego życia chrześcijańskiego. To dobrze, gdy można uświadomić sobie, że największą tragedią człowieka jest jego grzech. Grzech, który niszczy, zniewala i unieszczęśliwia. Wszak tylko w bliskości Boga człowiek może czuć się wolnym i szczęśliwym. Aby to jednak mogło nastąpić trzeba zdobyć się na niemały wysiłek duchowy, a często nawet fizyczny. Co prawda Bóg stworzył nas bez nas, ale bez nas nie może nas zbawić. Potrzebna jest bowiem nasza ochota na bycie z Tym, który nas kocha Miłością bezwarunkową. Mając wolną wolę, możemy zatem dokonać wyboru: albo odpowiemy na Jego Miłość, albo odwrócimy się (po raz kolejny) od Niego i pójdziemy własną drogą.

Przygotowując się do Sakramentu Pojednania, odczuwałem dziwny wewnętrzny spokój. Nigdy wcześniej nie zdarzyło mi się w takiej pełni uświadomić sobie, że na moją Spowiedź czeka sam Chrystus. Dotychczas myślom o konfesjonale zawsze towarzyszyła trudna do opisania walka wewnętrzna, z której, dzięki modlitwie, udawało mi się wychodzić zwycięsko. Poza tym do tej pory osoba Spowiednika, w niepojęty dla mnie sposób, zawsze przysłaniała mi Chrystusa. Tym razem było inaczej. Kapłan zszedł na plan dalszy, a mnie naprawdę było obojętne, który ksiądz fizycznie zasiądzie po drugiej stronie kratki. Czułem, choć nie umiem wyjaśnić dlaczego, że zbliżająca się Spowiedź Święta będzie głębokim przeżyciem duchowym. Nie przypuszczałem jednak, że wkrótce moja dusza skosztuje kolejnych, niezwykłych Darów.
Gdy podczas wyznawania grzechów zamknąłem oczy, nagle poczułem, że zapadam się wewnętrznie. Nie tracąc jednak ani na chwilę świadomości miejsca, czasu oraz sensu słów w dialogu ze Spowiednikiem, czułem wyraźne coś, co można by porównać do roztapiania się mojego wnętrza. To niemiłe wrażenie trwało kilkanaście sekund. Nie stawiając jednak żadnego oporu, całkowicie poddałem się tej Sile, która przeniosła mnie w zimną, czarną, bezdenną, bezkresną, pustą przestrzeń. Czułem, jakby Ktoś w mym sercu zgasił tajemnicze, nadprzyrodzone światło. Choć wiedziałem, że klęczę oparty o kratkę konfesjonału, choć wyraźnie słyszałem i rozumiałem głos księdza, wciąż zamkniętymi oczyma przemierzałem głuchą nicość, która zewsząd mnie otaczała. Nie próbowałem uciekać. Moja Spowiedź przebiegała jakby na dwóch poziomach: fizycznym (gdzie dominuje racjonalne poczucie miejsca i czasu) oraz duchowym (gdzie kończy się prymat rozumu nad wiarą).
Samotny w nieprzyjaznej czeluści, trwałem w bezruchu i udręce, a przez moją głowę przemykały pytania pozostające bez odpowiedzi. I nagle uświadomiłem sobie, że tak musi wyglądać piekło: pusta, mroczna otchłań we wnętrzu duszy człowieka, do której nikt nie zagląda, do której nie wpada nawet najmniejszy promyk światła, w której istnieje tylko gorycz porażki, odrzucenia, samotności i beznadziei. Jeśli nawet nie było to piekło, z pewnością mogę użyć określenia przedsionek piekła. Wszak dusza człowieka zbrukanego grzechem staje się jedynym w swoim rodzaju zaczątkiem piekła, który nosimy w sobie jeszcze za życia. Nie sposób zatem przecenić znaczenia, jakie dla wieczności ma obecny stan naszej duszy.
Gdy otworzyłem oczy, niemiłe wrażenie zaczęło stopniowo ustępować, a ja szczerze żałowałem za całe zło, które dotąd było moim udziałem. Rozgrzeszony, odchodząc od konfesjonału, czułem oszołomienie niecodziennym przeżyciem, które towarzyszyło Sakramentowi Pojednania. Ucałowałem krucyfiks leżący opodal w przejściu prowadzącym do ołtarza głównego i na chwilę ukląkłem, aby pozbierać myśli.
Wtem poczułem, że moją duszę zaczyna wypełniać radość, nie taka zwykła, pojawiająca się, np. po dobrze spełnionym obowiązku, lecz radość wielka, niewypowiedziana, uszczęśliwiająca, jaka zwykle towarzyszy spotkaniu zakochanych w sobie i stęsknionych osób.

W świątyni panowała wspaniała atmosfera skupienia, modlitwy i dziękczynienia. Większość świateł była wygaszona, z głośników sączyła się cicha muzyka zespołu wokalno-instrumentalnego, a ja wpatrywałem się w skąpany w blasku świec ołtarz, na którym stała złota monstrancja z Najświętszym Sakramentem.
Trudno jest opisać to, co działo się wówczas w moim sercu. Nie znam słów, które mogłyby wyrazić moją wdzięczność Bogu Najwyższemu za Miłość, jakiej doświadczyłem tamtego wieczoru. Czułem, że jestem uwolniony od złych namiętności i niedobrych uczuć, uzdolniony do kochania, umocniony do cierpienia, pokrzepiony do wytrwania. Klęcząc w ostatniej ławce, z całego serca pragnąłem być jak najbliżej Niego. Podszedłem więc do ołtarza, by zapalić od paschału jedną z przygotowanych na tę okoliczność świec i uklęknąłem na wprost jaśniejącej cudownym światłem monstrancji z Jezusem Ukrytym pod postacią Chleba.

Błoga, kojąca słodycz spływała na mą duszę, a ja z zakłopotaniem uświadomiłem sobie, że każde, nawet najwznioślejsze, słowa nie są wystarczająco uroczyste, aby podziękować Bogu Trójjedynemu. Milczałem więc jak onieśmielone, bezradne dziecko. Wpatrując się w śnieżnobiałą Hostię, czułem, że jestem ogarnięty i przeniknięty ciepłym blaskiem Miłości.
Na tym właśnie musi polegać niebo. Chodzi przecież nie o konkretne miejsce w czasoprzestrzeni, lecz stan, w jakim znajduje się dusza nieśmiertelna.
Stawiając na ołtarzu świeczkę o nikłym płomyku, zrozumiałem, w jak tragicznym położeniu znajduje się człowiek żyjący z dala od Boga.

Zbliżając się do ołtarza, przed którym kapłan udzielał Komunii Świętej, uświadomiłem sobie, że tak dalece nie jestem godzien przystąpić do stołu Pańskiego, jak bardzo odczuwam głód Boga. Właściwie powinienem ze wstydem odstąpić od przyjęcia Jezusa Eucharystycznego, bo brak we mnie zasług, które usprawiedliwiałyby taką śmiałość. Z drugiej jednak strony Ktoś w cudowny, nadnaturalny sposób rozwiewał moje wątpliwości, sprawiając, że w moim sercu przybywało odwagi i pewności, że mój duchowy głód jest kolejnym Darem Miłości.

Przedziwna i niepojęta jest Łaska Najświętszego Sakramentu, dzięki której dusza odzyskuje utracone dobro i piękno zniekształcone przez grzech. Jakże więc należy ubolewać nad własną oziębłością, gdy nie śpieszymy gorliwie na przyjęcie Chrystusa. On bowiem jest naszym Uświęceniem i Odkupieniem, Radością i Zasługą ku wieczności.

---

II

---

Dary Miłości to Dary samego Boga. Czy umiemy je dostrzegać w zwykłej, na pozór, szarej codzienności?
To prawda, że na tym łez padole spotykamy wiele zła, które nas zatrważa, zasmuca, a nawet zniewala, ale wszystko, czym dysponujemy w sferze duchowej i cielesnej, wszystko, co posiadamy z rzeczy naturalnych i nadprzyrodzonych --- jest efektem Bożego Miłosierdzia, które wskazuje na Niego jako Źródło wszelkiego dobra i piękna. Chociaż jeden otrzymuje więcej, a drugi mniej, to przecież i tak wszystko należy do Boga i bez Jego Woli nikt nie miałby najmniejszej rzeczy.
Ten, kto dostał więcej, nie powinien chlubić się tym jako swoją zasługą, ani wywyższać się ponad innych, ani pogardzać mniejszymi. Przeciwnie: kto mniej sobie przypisuje, kto pokorniej i z większym oddaniem stara się dziękować Bogu, ten jest większy i lepszy w Jego oczach. A kto uważa się za najgorszego i najlichszego ze wszystkich, ten w swoim czasie otrzyma jeszcze większe Dary.
Kto zaś mniej otrzymał, nie powinien ani się smucić, ani czuć się pokrzywdzonym, ani zazdrościć bardziej obdarowanym. Bóg potrafi zesłać w jednej chwili to, czego długo odmawiał lub dać w końcu to, czego nie chciał udzielić na początku modlitwy. Ponadto, choć to dalekie od naszych egoistycznych odruchów, powinniśmy zawsze i wszędzie starać się okazywać Bogu wdzięczność za Jego Dobroć. Wszak darmo otrzymujemy, a Boska Hojność nie ma granic.
Nie nasza to sprawa wnikać i rozsądzać, dlaczego ten czy ów otrzymał więcej lub mniej. Kto prawdziwie kocha Boga i docenia Jego Dary, z niczego nie powinien cieszyć się bardziej, niż z tego, że spełnia się w nim odwieczny zamysł Stwórcy. Dlatego Wola Najwyższego i umiłowanie Jego Chwały powinny być dla nas najważniejsze, przynosić nam więcej zadowolenia, niż wszystkie dary, jakie otrzymaliśmy lub moglibyśmy, naszym zdaniem, otrzymać.
Gdy wydarza się coś nie po naszej myśli, często zbyt pochopnie oceniamy sprawy według tego, co czujemy w danej chwili. Łatwo wtedy stwierdzić, że wszystko stracone. Gdy myślimy, że Bóg jest daleko, że nas opuścił, często właśnie wtedy jest najbliżej. Można Go spotkać wszędzie: w oczach dziecka, w szumie traw, w kropli rosy, w purpurowym zachodzie słońca lub w bezkresie gwieździstego nieba.
Trzeba tylko szerzej otworzyć oczy i serce. A potem ufać, że On potrafi każdy smutek i strapienie przemienić w radość. Tymczasem opłakujemy stratę doczesną, uciekamy w pracę, zabiegamy o mały zysk, dążymy do błahostek, zaniedbując to, co najważniejsze. Gdy się w porę nie opamiętamy, wówczas całkiem grzęźniemy we własnej nikczemności.
Nieszczęściu nie należy się poddawać, skądkolwiek przychodzi lub może nadejść. To, co nas dręczy, zmusza do czujności i walki, umożliwia zdobycie cennego doświadczenia, a to, co przeraża, zanim się wydarzyło, jest tylko próżną obawą. Bo po cóż się trapić tym, co może nas spotkać przykrego. Tak samo daremnym jest zmartwienie o przyszłość, jak i radość z tego, co może nigdy nie nadejdzie. A do pełni szczęścia potrzeba tak niewiele, bo tylko Jednego. I jednocześnie tak wiele, bo aż Jego. On jest Jednym i Wszystkim. On sam wystarczy. Bez Niego cały świat to banalna igraszka, bo co nie jest Bogiem, jest niczym i za nic powinno być uważane.

Mądrości Bożej nie znają ani mędrcy tego świata, ani ci, którzy rozkoszują się ciałem. Prawdziwymi zaś mędrcami okazują się ci, którzy odrzucają blichtr świata i utrzymują w ryzach swe ciała. Oni właśnie wznoszą się od marności ku Mądrości i od cielesności do duchowości.

Wszystko, co nas otacza powstało z Woli Boga i istnieje według Jego zamysłu. Nic nie dzieje się bez przyczyny. W każdym zdarzeniu jest ukryty głęboki sens. Wszystko odbywa się w przestrzeni Łaski i jest wynikiem Bożego przyzwolenia. To, co posiadamy i kim jesteśmy zawdzięczamy Jego Opatrzności. Bóg kocha nas i pragnie naszego dobra. Za wszystko, co nam uczynił, oczekuje od nas tylko jednego: odwzajemnienia Miłości. Czy to tak wiele? Czy to jest żądanie ponad ludzką możliwość? Przecież On dał nam również umiejętność kochania. Więcej: obdarzył nas prawdziwą wolnością. Prawdziwą, bo połączoną z Ojcowskim szacunkiem dla człowieka i uwzględniającą naszą niedoskonałość.
Bóg jest jak Dobry Ojciec, który kocha swe dziecko i czuwa nad jego rozwojem. Analogia Bożej Opatrzności do ojcostwa nie jest przypadkowa. Każdy bowiem dobry ojciec nie tylko stara się zapewnić swemu dziecku byt materialny, ale także nauczyć je, m.in. samodzielności. Dziecko więc nie tylko otrzymuje określony zakres swobody w ramach naturalnego zbioru zasad postępowania i dobrych manier, ale w każdej sytuacji może liczyć na radę i skuteczne wsparcie swego ojca. Nikogo nie dziwi fakt, że swawola dziecka zawsze napotyka na ojcowskie upomnienie, a gdy zachodzi potrzeba, na skarcenie. Dobrzy ojcowie nie są nadopiekuńczy. Wiedzą, że drobny upadek niesfornego dziecka przynosi lepszy efekt wychowawczy, niż próby ubezwłasnowolnienia podopiecznego. Czy jest zatem coś dziwnego w tym, że nasz Ojciec Niebieski dał nam Dekalog? Dzięki niemu nie tylko nasza wolność nie uległa ograniczeniu, ale stała się dla nas bezpieczna.
To nie byle co utracić albo zasłużyć na Królestwo Niebieskie, gdzie nie ma zmierzchu dnia, ani nocy --- tylko jasność wiekuista; nie ma łez, ani bólu --- tylko radość niewypowiedziana; nie ma trudu i znoju --- tylko błogi odpoczynek bez końca.

---

III

---

Pewien człowiek, odpoczywając w cieniu, obserwował narodziny motyla, który przed chwilą rozpoczął energiczną walkę z własnym kokonem. Owad prężył się i wyginał na wszystkie strony, aż wreszcie udało mu się naderwać krępującą jego ciało ciasną powłokę. Powoli, lecz z wyraźną determinacją, przeciskał się w dół przez wąską szczelinę w kokonie. Jednak po kilkunastu minutach zmagań osłabł i zatrzymał się w połowie drogi.
Człowiek, widząc to, postanowił pomóc motylowi: wziął nożyczki i delikatnie rozciął kokon. Owad bez najmniejszego problemu wysunął się na zewnątrz. Co prawda miał wątłe ciało i bardzo pomarszczone skrzydła, ale był uwolniony od krępującego go jarzma.
Człowiek kontynuował obserwację, spodziewając się, że wkrótce skrzydła motyla zaczną się prostować, grubieć i powiększać, aby owad mógł odlecieć i cieszyć się życiem. Tak się jednak nie stało!
Motyl spędził resztę życia, czołgając się po ziemi, z mizernym ciałem i pomarszczonymi skrzydłami. Do końca życia nie był w stanie latać.
Człowiek w całej swej życzliwości i dobroci nie wiedział, że walka motyla z kokonem, choć trudna i wyczerpująca, jest ważnym bodźcem dla młodych skrzydeł, dzięki któremu owad może przygotować się do latania. Skoro jednak sam nie pokonał oporu kokonu, nigdy nie zdoła wzbić się w powietrze.

Czasem walka jest tym, czego nam w życiu niezbędnie potrzeba. Jeśli Bóg pozwoliłby nam iść przez życie bez jakichkolwiek trudności, to zrobiłby z nas słabeuszy. Nie bylibyśmy tak silni jak jesteśmy. Nie bylibyśmy zdolni do wzlotów, lecz trwalibyśmy w gnuśnej przyziemności.

---

IV

---

Pełne i doskonałe poddanie się Woli Ojca, które osiągnęło swe apogeum na Golgocie jest naglącym wezwaniem wszystkich ludzi do odwzajemnienia wielkiej Miłości Chrystusa. Stając przed tą niezgłębioną tajemnicą Odkupienia i Miłosierdzia, próbuję odpowiedzieć sobie na niebanalne pytania:

• Co czynię dla Niego?
• Jak odpowiadam na Jego Miłość?
• Czy umiem jednoczyć się z Ojcem w Ofierze Jezusa, akceptując Wolę Bożą w każdym momencie swego życia, w czynnościach codziennych, w chwilach trudnych, w niepowodzeniach, w bólu lub chorobie, a także w momentach łatwych, kiedy czuję się napełniony radością?
• Czym jest dla mnie Ofiara Eucharystyczna?

Jeśli jednak nie znajduję wyczerpujących odpowiedzi, znaczy to, że obecnie nie jest mi dane głębiej wniknąć w odwieczny zamysł Trójjedynego Boga.

Aby ofiara mogła być uznana za prawdziwą, musi składać ją kapłan, któremu towarzyszy wewnętrzne oddanie się osobie obdarowywanej oraz zewnętrzny akt ofiarowania będący wyrazem jego wewnętrznej dyspozycji. Jezus, konając na Krzyżu, uzewnętrzniał --- słowem i czynem --- swe miłosne wewnętrzne ofiarowanie (Por. BT, Łk 23:46). Na Kalwarii nasz Pan, Kapłan i Żertwa, ofiarował siebie samego Ojcu Niebieskiemu, wylewając swoją Krew, która oddzieliła się od Ciała. Tak wypełniła się do końca Wola Ojca Przedwiecznego. Bóg pragnął bowiem, by zbawienie zrealizowało się w taki właśnie sposób, a Jezus przyjął to bezwarunkowo. Dlatego istota Jego Ofiary polega na wewnętrznym ofiarowaniu siebie samego oraz na bezgranicznym i miłosnym poddaniu się Woli Ojca. A była to Ofiara doskonała: z Ciała, Krwi, Ducha i Bóstwa.
Jezus, tak jak kiedyś, również i dzisiaj jest Kapłanem i Ofiarą (Por. BT, Hbr 4:14-15). Wewnętrzna Ofiara Chrystusa nadaje pełne znaczenie wszystkim zewnętrznym elementom Jego dobrowolnego ofiarowania, np.: zniewagom, odarciu z szat, ukrzyżowaniu. Ofiara Krzyża jest jedyna. Kapłanem i Ofiarą jest jedna i ta sama Boska Osoba: Syn Boży, który stał się Człowiekiem. Jezus nie był ofiarowany Ojcu przez Piłata czy przez Kajfasza, ani nawet przez tłum żądny Jego Krwi. To On sam ofiarował siebie, bo przeżywał doskonałe zjednoczenie z Wolą Ojca w każdym momencie swego ziemskiego życia, a na Krzyżu jego oddanie sięgnęło szczytu.

Rozważając Ofiarę wewnętrzną, którą Chrystus uczynił z siebie samego przez całkowity Dar i miłosne poddanie się swemu Ojcu, warto uświadomić sobie jedność, jaka istnieje między Krzyżem i Eucharystią. Msza Święta i Ofiara Krzyża są tą samą i jedyną Ofiarą, chociaż dzieli je czas i przestrzeń. Doskonałe poddaństwo Jezusa Woli Ojca powraca, by się uobecnić, ale już bez bolesnych i krwawych okoliczności Golgoty. Ofiara wewnętrzna samego siebie jest taka sama we Mszy Świętej, jak była na Kalwarii, bo jest to całopalna Ofiara Chrystusa. Kapłan jest ten sam, ta sama Ofiara, to samo ofiarowanie i poddanie się Woli Ojca. Różna jest tylko zewnętrzna postać tej Ofiary: na Golgocie realizowała się przez cierpienie i śmierć Jezusa, a podczas Eucharystii dokonuje się przez sakramentalne, bezkrwawe rozdzielenie Ciała i Krwi Chrystusa, w chwili Przeistoczenia chleba i wina.

Podczas Mszy Świętej kapłan jest tylko narzędziem Chrystusa --- Najwyższego i Wiecznego Kapłana. Jezus ofiaruje siebie w każdej Eucharystii w taki sam sposób, w jaki ofiarował się na Kalwarii, nawet wtedy, gdy czyni to sakramentalnie, tj. za pośrednictwem kapłana działającego in persona Christi. Ten sam Chrystus, w każdej Mszy Świętej ofiaruje się, manifestując miłosne oddanie Ojcu Niebieskiemu, które wyraża się przez Konsekrację chleba i Konsekrację wina. To właśnie jest esencja Eucharystii oraz jej moment kulminacyjny. Ponieważ Ofiara Mszy Świętej jest substancjalnie ta sama, co Ofiara na Krzyżu, dlatego ma nieskończoną wartość. Ponadto w każdej Mszy Świętej Chrystus jest Kapłanem i ofiarującą się Żertwą, a więc zarówno adoracja, dziękczynienie jak i zadośćuczynienie są nieskończone, niezależnie od aktualnych dyspozycji celebransa oraz tych, którzy w niej uczestniczą.
W konsekwencji nie istnieje bardziej doskonały sposób adoracji Boga Ojca nad Ofiarę Eucharystyczną, w której Jego Syn Jezus Chrystus jest Ofiarą i najwyższym Kapłanem. Nie istnieje również bardziej doskonały sposób składania dziękczynienia Bogu za Jego nieskończone Miłosierdzie wobec nas. Poza tym nic nie jest bardziej miłe Bogu nad Ofiarę ołtarza. Dlatego za każdym razem, gdy celebruje się Mszę Świętą, odbywa się zadośćuczynienie za wszystkie grzechy świata dzięki nieskończonej godności Kapłana i Ofiary. Chodzi o jedyne, doskonałe zadośćuczynienie, z którym powinniśmy łączyć swe akty skruchy. Jest to bowiem jedyna stosowna ofiara, którą my grzeszni ludzie możemy złożyć, przez którą nasza codzienność, tj. cierpienia i radości mogą zdobyć nieskończoną wartość.

Zjednoczenie człowieka z Chrystusem w momencie Konsekracji jest tajemnicą i wielką Łaską. Będzie ono o tyle pełniejsze, o ile bardziej zdołamy zjednoczyć się z Wolą Bożą i będziemy dysponowani do wspaniałomyślnego i pokornego odwzajemnienia Jego Miłości. Zjednoczeni z Synem ofiarujemy Ojcu Mszę Świętą, a równocześnie ofiarujemy samych siebie przez Niego, w Nim i z Nim. Ten akt zjednoczenia winien być tak głęboki i prawdziwy, by przeniknął każdy nasz dzień i miał decydujący wpływ na naszą pracę, nasze relacje z bliźnimi, na nasze radości i porażki, na wszystko.
Jeśli w momencie Komunii Świętej Jezus spotka się z naszą gotowością miłosnego zjednoczenia z Wolą Boga Ojca, czy nie sprawi tego, by wlać w nas Ducha Świętego ze wszystkimi Jego Darami i Łaskami?
Mamy do dyspozycji wiele środków, by przeżywać dobrze Mszę Świętą. Między innymi aniołów, którzy widzą Boga twarzą w twarz. Zwracajmy się do nich, by unikać roztargnień i starajmy się z większą miłością uczestniczyć w Dziele, nie mającym sobie równego, przez które uczestniczymy w samej Ofierze Krzyża.

---

V

---

Panie Boże, który stworzyłeś mnie na obraz i podobieństwo swoje, ześlij mi tę Łaskę, tak wielką i tak konieczną do zbawienia, jak mi to ukazałeś, abym dzięki niej pokonał moją grzeszną naturę. Czuję bowiem wypisane na swym ciele prawo grzechu sprzeciwiające się Dekalogowi i nakłaniające mnie do słuchania bardziej głosu zmysłów, niż dobrych podszeptów sumienia. Jeśli nie pomoże mi Twoja Święta Łaska i nie napełni żarliwością mego serca, sam z siebie nie potrafię oprzeć się swoim złym skłonnościom.
Co prawda ludzka natura została pomyślana przez Ciebie, o Boski Stwórco, jako dobra i prawa. Lecz człowiek przez brak posłuszeństwa doprowadził do jej zwichnięcia. Skażona przez grzech pierworodny jawi się jako dotknięta słabością, a jej popędy pozostawione same sobie wiodą człowieka ku zatraceniu.
Potrzeba Twojej Łaski, i to wielkiej Łaski, aby pokonać naturę skłonną do grzechu od wczesnej młodości, bo ta niewielka siła, która w niej pozostała, jest jak iskierka ukryta w popiele. Tą siłą jest rozum otoczony gęstym mrokiem. Mimo iż odróżnia on dobro od zła, prawdę od fałszu, to jednak nie jest zdolny wypełniać tego, co aprobuje. Brak mu bowiem pełnego blasku prawdy oraz czystości uczuć. I dlatego, o Boże, umiłowałem Twoje prawo dotyczące duchowej istoty człowieka, bo wiem, że przykazania Twoje są dobre, słuszne i święte. Dzięki nim rozumiem, że trzeba unikać zła w każdej postaci.
Ciałem służę raczej prawu grzechu, kiedy bardziej skłaniam się ku zmysłowości niż ku rozumowi. Wówczas moje dobre intencje więdną i giną, bo nie potrafię według nich postępować.
Dlatego ciągle postanawiam wiele dobrego, ale jeżeli brak mi Łaski wspierającej moją słabość, cofam się i upadam przy byle przeszkodzie. A dzieje się tak dlatego, że chociaż znam drogę dobra i widzę jasno, co powinienem robić, to uginam się pod ciężarem własnego zepsucia i nie jestem zdolny wznieść się ku doskonałości.
O, jakże mi jest potrzebna Twoja Łaska, Panie, abym wstąpił na drogę doskonałości. Jakże bardzo jest mi potrzebna nie tylko do rozpoczęcia wędrówki, ale i osiągnięcia jej rajskiego celu. Sam nic nie potrafię uczynić, ale wszystko mogę w Tobie, jeżeli umacnia mnie Łaska.
O, Łasko prawdziwie niebiańska, bez której nic nie znaczą własne zasługi i nieważne są jakiekolwiek dary natury!
Cóż znaczy sztuka, bogactwo, uroda i odwaga?
Co znaczy geniusz lub krasomówstwo, gdy nie ma Łaski?
Wszak darami natury obdarzeni są zarówno źli, jak i dobrzy.
Tylko nieliczni dostrzegają w Łasce owoc prawdziwej Miłości.
Wyróżnieni Łaską stają się godni życia wiecznego.
Jakże potężna jest Łaska, skoro bez niej nic nie jest wystarczająco wielkie: ani dar prorokowania, ani zdolność czynienia cudów, ani żadne wzniosłe dociekanie prawdy. Bo Ty, Panie, nie uznajesz żadnych cnót: ani wiary, ani nadziei bez Miłości i Łaski.
Błogosławiony Dawco Łask, Ty, który ubogiego duchem czynisz bogaczem dobra, a z bogacza robisz człowieka pokornego serca, przyjdź i napełnij mnie swym ukojeniem, aby dusza moja nie ugrzęzła w znużeniu i oschłości.
Panie, wystarczy mi Twoja Łaska, nawet jeśli nie otrzymam nic z tego, czego pragnie moja natura. Wśród pokus i udręk nie uleknę się zła, dopóki będzie ze mną Twoja Łaska. Ona jest moją odwagą, ona przynosi radę i pomoc. Ona - potężniejsza od wszystkich wrogów i mądrzejsza od wszystkich mędrców razem wziętych.
Łaska, która pochodzi od Ciebie jest nauczycielką prawdy, mistrzynią wiedzy, światłem serca, ulgą w strapieniu, ucieczką w smutku, bezpieczeństwem w lęku, żywicielką pobożności, źródłem dobrych łez.
Czymże jestem bez Niej?
Drewnem spróchniałym, bezowocną dziczką, którą należy wyciąć i odrzucić. Niech więc Twoja Łaska, Panie, zawsze mnie poprzedza w drodze i za mną kroczy, niech będzie przy mnie, abym zawsze dążył do dobrego przez Syna Twojego Jezusa Chrystusa. Amen.

---

VI

---

Kiedy umierał Ojciec Święty Jan Paweł II, wielu modliło się o cud z nadzieją, że Bóg ich wysłucha. I wysłuchał. Na naszych oczach stał się Cud! Cud, jakiego nikt się nie spodziewał. W jednej chwili padliśmy na kolana, jednocząc się jak nigdy dotąd.
Jeden obok drugiego...
Trzymając się za ręce...
Błagając Boga, aby nie zabierał nam naszego ukochanego Papieża...
Niemal cały świat padł na kolana...
Ludzi różnych ras, wyznań i wieku połączyła żarliwa modlitwa...
W czasach, kiedy wydaje się, że światem zawładnął szatan, wielu zaczęło się modlić, a modlitwa cudownie połączyła drżące serca...
Starcy i młodzież, kobiety i mężczyźni, kapłani i zakonnice...
Wszyscy modlili się o zdrowie dla Papieża...
Goręcej, niż po zamachu na jego życie w 1981 roku...
Jak nigdy wcześniej...
Na całym świecie...
To właśnie jest Cud!
Gdy okazało się, że Jan Paweł II zmarł, czuliśmy żal, ból, rozpacz, strach...


Jakby pękały nam serca...
Były łzy --- dużo łez...
Ale godnie żegnaliśmy naszego Ojca, który 2 kwietnia przeszedł z życia do Życia...


To była żałoba narodowa...
Flagi opuszczone do połowy masztów...
Przepasane kirem...
Salwy armatnie...
Radykalnie zmieniona ramówka telewizyjna...
Spokojna muzyka na falach eteru...
Dzień pogrzebu Papieża dniem wolnym od pracy...


Tłumy na Mszach Świętych i modlitewnych czuwaniach...


Zaduma, refleksja, wspomnienia, nawrócenia, wdzięczność...


W miejscach poświęconych Papieżowi kwiaty i morze ognia...
Dniem i nocą...


We wszystkich miastach w Polsce...


Spontanicznie pokazaliśmy Ojcu Świętemu, że 27 lat jego posługi apostolskiej przyniosło liczne i błogosławione owoce...
Pokazaliśmy, że otwierając szeroko drzwi świątyń, otworzyliśmy serca na Boga i Jego Słowo niestrudzenie głoszone przez Piotra naszych czasów...


To były Narodowe Rekolekcje...


Warszawa, Kraków, Wadowice, Płock...


Nadszedł czas, abyśmy stali się lepsi...
Nadszedł czas głębokiej przemiany...
Nadszedł czas ostatecznego nawrócenia się do Boga...

Bóg brzydzi się grzechem, ale nigdy nami --- grzesznikami...
Bóg potępia grzech, ale nie nas --- grzeszników...
Dopóki tli się w człowieku iskierka życia, Bóg jest gotów przebaczyć największe zło...
Jeśli tylko wyznasz Mu swoje grzechy i szczerze będziesz żałować za wyrządzone zło...
Miłość, to nie tylko słowa, ale i czyny...
Czynami pokażmy Ojcu Świętemu, jak go kochamy...
Czynami pokażmy bliźniemu swą miłość...
Czynami pokażmy Bogu, jak kochamy Go w naszych braciach, siostrach… i tych najmniejszych --- bezbronnych.
Ojcze, dziękuję Ci za Cały Twój Pontyfikat, a szczególnie za uproszenie Ducha Świętego, aby odmienił oblicze tej ziemi.
Dziękuję Ci również za Katechizm Kościoła Katolickiego, odsłonięcie przed nami Różańcowej Tajemnicy Światła i ustanowienie Roku Eucharystii.
Ojcze Przedwieczny, dziękuję Ci za Dar Jana Pawła Wielkiego.

---

Bibliografia wraz ze źródłami internetowymi

---

Tomasz a Kempis – „O naśladowaniu Chrystusa”, Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa 1980. kard. Francisco Fernandez Carvajal – homilia wygłoszona do kapłanów biorących udział w międzynarodowych rekolekcjach (09-10-1984), Insegnamenti, VII/2 (1984), 839, Pastores dabo vobis, nr 33, tłumaczenie: ks. Andrzej Bakalarz, Currenda 2/93, Pismo Urzędowe Diecezji Tarnowskiej; (www.tarnow.kana.pl/wsd/gazety/curenda/archiwum/2-93/m-3.htm). Zdjęcia pochodzą z portalu www.onet.pl oraz ze zbiorów prywatnych.

Opracowanie popełniłem w 2005 roku [mr]

---

Prawa autorskie

---