---

Oblicze Niewiasty: Wybranki Bożej i Świątyni Ducha Świętego

---

KS. MARIAN PISARZAK MIC "Pobłogosławiona przez Boga Najwyższego"

Zdjęcie wykonane 1 sierpnia 2009 roku o godz. 15:06 przez Giuseppe Tomarchio z Mascali (Catania) figurze Matki Bożej z Lourdes znajdującej się w kościele pw. św. Jakuba w Medjugorje.

---

Stolica Mądrości

---

Czyż Mądrość nie nawołuje? Nie wysila głosu Roztropność? Na najwyższym szczycie, przy drodze, na rozstaju zasiada, przy bramach, u wejścia do miasta, w przejściach głos swój podnosi: Odzywam się do was, mężowie, wzywam was, synowie ludzcy, prostacy --- mądrości się uczcie, nierozumni --- nabierzcie rozsądku! Słuchajcie, mówię rzeczy wzniosłe, z warg moich wychodzi prawość, podniebienie me prawdę podaje, wstrętna mym wargom nieprawość. Moje wszystkie mowy są słuszne --- obcy mi fałsz i krętactwo --- dla rozumnych one wszystkie są jasne, prawe dla tych --- co mądrość posiedli. Nabądźcie moją naukę --- nie srebro, raczej wiedzę --- niż złoto najczystsze; bo mądrość cenniejsza od pereł i żaden klejnot nie jest jej równy. Jam Mądrość --- Roztropność mi bliska, posiadam wiedzę głęboką. Bojaźnią Pańską --- zła nienawidzić. Nie znoszę dumy, złych dróg, wyniosłości ust przewrotnych. Moja jest rada i stałość, moja --- rozwaga, potęga. Dzięki mnie królowie panują, słusznie wyrokują urzędnicy. Dzięki mnie rządzą władcy i wielmoże --- rządcy prawowierni. Tych kocham, którzy mnie kochają, znajdzie mnie ten, kto mnie szuka. Bogactwo jest ze mną i sława, wspaniałe dobra i prawość; mój owoc cenniejszy niż złoto, a plony niż srebro najczystsze. Drogą prawości ja kroczę, ścieżkami sprawiedliwości, by przyjaciół obsypać bogactwem i napełnić ich skarbce. Pan mnie stworzył, swe arcydzieło, jako początek swej mocy, od dawna, od wieków jestem stworzona, od początku, nim ziemia powstała. Przed oceanem istnieć zaczęłam, przed źródłami pełnymi wody; zanim góry zostały założone, przed pagórkami zaczęłam istnieć; nim ziemię i pola uczynił --- początek pyłu na ziemi. Gdy niebo umacniał, z Nim byłam, gdy kreślił sklepienie nad bezmiarem wód, gdy w górze utwierdzał obłoki, gdy źródła wielkiej otchłani umacniał, gdy morzu stawiał granice, by wody z brzegów nie wyszły, gdy kreślił fundamenty pod ziemię. Ja byłam przy Nim mistrzynią, rozkoszą Jego dzień po dniu, cały czas igrając przed Nim, igrając na okręgu ziemi, znajdując radość przy synach ludzkich. Więc teraz, synowie, słuchajcie mnie, szczęśliwi, co dróg moich strzegą. Przyjmijcie naukę i stańcie się mądrzy, pouczeń mych nie odrzucajcie! Błogosławiony ten, kto mnie słucha, kto co dzień u drzwi moich czeka, by czuwać u progu mej bramy, bo kto mnie znajdzie, ten znajdzie życie i uzyska łaskę u Pana; kto mnie nie znajdzie, duszę swą rani, śmierć kocha każdy, kto mnie się wyrzeka.
Poznałem i co zakryte, i co jest jawne, pouczyła mnie bowiem Mądrość --- sprawczyni wszystkiego! Jest bowiem w niej duch rozumny, święty, jedyny, wieloraki, subtelny, rączy, przenikliwy, nieskalany, jasny, niecierpiętliwy, miłujący dobro, bystry, niepowstrzymany, dobroczynny, ludzki, trwały, niezawodny, beztroski, wszechmogący i wszystkowidzący, przenikający wszelkie duchy rozumne, czyste i najsubtelniejsze. Mądrość bowiem jest ruchliwsza od wszelkiego ruchu i przez wszystko przechodzi, i przenika dzięki swej czystości. Jest bowiem tchnieniem mocy Bożej i przeczystym wypływem chwały Wszechmocnego, dlatego nic skażonego do niej nie przylgnie. Jest odblaskiem wieczystej światłości, zwierciadłem bez skazy działania Boga, obrazem Jego dobroci. Jedna jest, a wszystko może, pozostając sobą, wszystko odnawia, a przez pokolenia zstępując w dusze święte, wzbudza przyjaciół Bożych i proroków. Bóg bowiem miłuje tylko tego, kto przebywa z Mądrością. Bo ona piękniejsza niż słońce i wszelki gwiazdozbiór. Porównana ze światłością --- uzyska pierwszeństwo, po tamtej bowiem nastaje noc, a Mądrości zło nie przemoże.

---

Jezus o Dziewicy-Maryi

---

"[...] Chciałem zapoznać was z Maryją. Wielu z was zna Ją jako Matkę, ale nikt nie zna Dziewicy-Maryi. Chciałbym wam Ją przedstawić w tym ogródku pełnym kwiatów, w którym serce wasze  szuka odpoczynku.
Znacie Ją już, ale tylko ze strony ludzkiej. Widzicie w Niej niewiastę, może nieco lepszą, ale taką samą jak inne. Teraz chcę wam odkryć duszę Mojej Matki, tę Jej prawdziwą i wieczystą piękność. Chodź tu, Matko Moja. Nie rumień się. Nie usuwaj się onieśmielona, Gołąbko Boża. Twój Syn jest Słowem Bożym, może więc mówić o Tobie i o Twoich tajemnicach, wzniosła Tajemnico Boga. Usiądźmy tu, w cieniu tych kwitnących drzew, obok tego świętego domku. O tak! Podnieśmy teraz tę zasłonę dziewiczego pokoiku i niech otoczą nas fale świętości. Tak. Ja też chcę przejąć się Twą wonią, Dziewico Doskonała, by móc znieść grzechy świata i chcę nasycić Mój wzrok Twą bielą [...].

Powiedziałem: »wieczne piękno duszy Mojej Matki«. Jestem Słowem, więc nie mylę się w mowie. Powiedziałem: »wieczne«, a nie nieśmiertelne. Nieśmiertelnym jest to, co po narodzeniu się już nie umiera. Tak więc dusza sprawiedliwego jest nieśmiertelna, a grzesznika --- w piekle. Bo dusza stworzona raz może umrzeć tylko łasce. Dusza ma życie i istnieje od chwili, w której powstała w myśli Bożej, bo myśl Boża stwarza ją. Dusza Mojej Matki była od wieków pomyślana przez Boga. Dlatego piękno Jej jest wieczne i Bóg napełnił Ją wszelką doskonałością, dla Swego upodobania.

--- Jesteś, o Matko, któraś istniała w Bogu, czyli: w Jego Boskiej myśli, bo od zawsze myślał On o Tobie z miłością... Połączony w miłości z Ojcem, widziałem Cię w Sobie, o duszo Mojej Matki, Twoja modlitwa i przewidziana myśl stania się Twym Synem, pocieszały od wieków... Jesteś, Matko, tą, którą nosił w Sobie Bóg NIEZMIERZONY, Najwyższy, Dziewiczy, Niestworzony. Nosił Cię jako Swój słodki ciężar, obdarzając Cię twórczymi łaskami i uśmiechami. Tyś Doskonałością Stworzenia, Światłością Raju, Radą Boga, który patrząc na Ciebie mógł przebaczyć winę, bo Ty Sama z Siebie umiesz kochać jak cała ludzkość razem wzięta nie potrafi. W Tobie jest zawarte przebaczenie Boga! Tyś uleczeniem Boga, bo jesteś pieszczotą Przedwiecznego na ranie uczynionej Bogu przez człowieka. W Tobie jest zbawienie świata, o Matko Miłości Niestworzonej i udzielonego Odkupiciela! Duszo Matki Mojej! Złączony z Miłością Ojca patrzyłem na Ciebie, o duszo Matki Mojej!... A Twoja wspaniałość, Twoja modlitwa, Twoje pragnienie pocieszały Mnie od wieków w Moim przeznaczeniu na ból i doznania nieludzkie, jakie szykował zepsuty świat Bogu Najdoskonalszemu. Dziękuję Ci, o Matko! Przyszedłem już pocieszony przez Ciebie, zstąpiłem, słysząc tylko Ciebie, Twoją woń, Twój śpiew, Twoją Miłość...

O radości, radości Moja!...

Lecz posłuchajcie wy, którzy teraz wiecie, że jest Ona jedyną Niewiastą bez zmazy, która nie zadała rany Odkupicielowi, posłuchajcie o drugiej przemianie Maryi, Wybranki Bożej.

Było to pogodne wiosenne popołudnie. W cichym ogrodzie kwitły drzewa i Maryja zaślubiona Józefowi, zerwała kwitnącą gałązkę, by zmienić w  Swej izdebce inną, tam stojącą. Niedawno przybyła Ona do Nazaretu ze Świątyni, by być ozdobą domku Świętych. I z duszą podzieloną między świętymi, domek i Niebo patrzyła na tę kwitnącą gałązkę. I myślała jeszcze, że w dniu zaślubin Józef przyniósł Jej inne kwiaty, ale nie było już tam takiego, który by miał napisane na swych płatkach: »Chcę, byś połączyła się z Józefem«... Tyle rzeczy myślała... A myślą uniosła się ku Bogu! Ręce Jej były zajęte kądzielą i wrzecionem, snuły nić cieńszą nad włosek z Jej dziewiczej Głowy...

Dusza tkała dywan miłości, pracując pilnie jak szpula na warsztacie, między Niebem a ziemią. Dążyła od potrzeb domu i oblubieńca do spraw duszy i do Boga. Śpiewała i modliła się. A na mistycznych krosnach snuł się dywan, nawijał się od ziemi ku Niebu i ginął tam... Z czego był utworzony? Z cieniutkich, doskonałych a mocnych nici, z Jej cnót, nici nawiniętej na szpulę, którą uważała za »swoją«, ale była ona Bożą. Szpulę Woli Bożej, na której była nawinięta wola tej małej, a tak wielkiej Dziewicy, znanej Bogu, bo ta Jej wola zlała się z Wolą Bożą. Dywan kwitł kwiatami miłości i czystości, palmami pokoju i chwały, fiołkami i jaśminem. Każda cnota zakwitła na tym dywanie miłości, jaki Dziewica Boża tkała od ziemi do Nieba. A ponieważ dywan nie wystarczał, rzuciła jeszcze swe ręce, śpiewając: »Niech zstąpi umiłowany do ogrodu Swego i spożyje owoce Swoje«... A z nieskończonej odległości, wśród potoków światła, dał się słyszeć głos, którego żadne ucho ludzkie nie usłyszy, ani usta ludzkie nie wymówią. Mówił on: »Jesteś piękna, Przyjaciółko Moja... Siostro, Oblubienico Moja!«. I te dwa głosy połączyły się razem, by wyśpiewać Odwieczną Prawdę: »Miłość jest mocniejsza od śmierci. Nic jej nie może zgasić!«. I Dziewica tak się przemieniła, aż zstąpił Gabriel i przywołał Ją na ziemię, połączył Jej duszę z ciałem, by mogła słyszeć i zrozumieć żądanie Tego, który Ją nazwał »Siostrą«, ale chciał mieć »Oblubienicą«.
Tu właśnie nastąpiła Tajemnica... Była wstydliwą, najwstydliwszą ze wszystkich niewiast. Nie znała Ona nawet instynktownej pobudki ciała, toteż zadrżała wobec Anioła Bożego, bo nawet Anioł niepokoi pokorę i wstydliwość Dziewicy. Uspokoiła się jedynie, słysząc jego słowa, uwierzyła mu i wyrzekła słowo, »dzięki« któremu »Ich« Miłość stała się Ciałem, by zwyciężyć śmierć, a żadna woda nie będzie mogła jej zagasić, ani złośliwość zatopić.
Jezus pochylił się łagodnie ku Maryi, która osunęła Mu się do nóg, jakby w zachwycie na to wspomnienie dawnego zajścia, jaśniejąc szczególnym światłem, jakby promieniującym z Jej duszy --- i zapytał Ją z cicha:
--- Jakąż była Twa odpowiedź, o Najczystsza i kto Cię upewnił, że stając się Matką Bożą nie stracisz Swego doskonałego Dziewictwa?
A Maryja, jakby we śnie, powoli z uśmiechem i oczyma pełnymi łez wyszeptała:
--- »Oto ja, służebnica Pańska! Niech Mi się stanie według Słowa Twego!« -- i pochyliła głowę na kolano Swego Syna, adorując Go.
Jezus zasłonił Ją Swym płaszczem przed wszystkimi i powiedział:
--- I stało się. I będzie tak aż do końca: aż do następnych Twoich przemian. Będziesz zawsze Służebnicą Pańską. Będziesz zawsze taka, jak powie Ci »Słowo« --- Moja Matka! To jest Moja Matka! Trzeba, byście Ją zaczęli poznawać w całej Jej świętej Postaci... Matko! Matko! Ukaż Swe oblicze, Umiłowana... I odkrył Maryję po jakimś czasie milczenia, podczas którego słuchać było tylko szmer pszczół.
 Maryja uniosła twarz mokrą od łez i wyszeptała:
--- Synu, po coś Mi to uczynił? Tajemnice Królewskie są święte...
--- Ale Król może je wyjawić, gdy zechce. Matko. Chciałem, by zrozumiano powiedzenie proroka: »Oto Dziewica pocznie i porodzi syna«. Wtedy nie zgorszą się z tego... [...]".

Słowa Jezusa wypowiedziane w obecności Marii Valtorty
spisującej Jego objawienia na kartach
"Poematu Boga-Człowieka" (tom V)

---

Uśnięcie Maryi (rozmowa NMP z apostołem Janem o tajemnicach Boga)

---

Maryja w swej samotnej izdebce, na tarasie, cała w bieli, układa suknie Swoje i Jezusa, które zawsze przechowuje osobno. Swą suknię i płaszcz z Kalwarii, szatę lnianą, którą wkładał na święta, i płaszcz znaleziony w Getsemani, jeszcze poplamiony krwawym potem konania w Ogrodzie Oliwnym. Złożyła dobrze odzież, a ucałowała krwawy płaszcz i zwróciła się do kuferka, w którym od lat przechowywała relikwie z Ostatniej Wieczerzy i z Męki Pańskiej. Zebrała je razem na jednej półce. Zamyka kuferek, gdy Jan, stojąc za Nią, pyta:
--- Co robisz, Matko?
Zwykle rano spędzała czas w kuchni, gotując posiłek na cały dzień, a dziś wcale tam jeszcze nie weszła.
--- Uporządkowałam wszystko, co należało zachować...
--- Po co, o Matko, ranisz Swe serce tymi wspomnieniami? Jesteś blada i ręka Ci drży... co Ci jest naprawdę?
--- Janie, mylisz się, sądząc, że wspomnienia sprawiają Mi cierpienie. Jestem teraz pełna radości, bo czuję, że życie Moje jest już dokonane. Zrobiłam już wszystko, co do Mnie należało, wszystko już jest skończone. A tamto w Niebie, nie będzie miało końca. A teraz dziwna radość Mnie napełnia, bo czuję, że: dokonało się! Radość Moja jest niezrozumiała dla ludzi. Tak jak dla Mnie niezrozumiała była Męka Mego Syna albo Jego opuszczenie od Ojca. Światło zagasło wtedy dla całego świata, który nie chciał Go przyjąć, również i dla Mnie. Mając być Współodkupicielką, musiałam znieść udrękę braku pociechy Bożej, ciemności, nawet pokusy diabelskie, tak iż nie zdawało Mi się możliwe wtedy to, co Jezus powiedział, ani co wycierpiał duchowo w tych dniach. Ale potem, gdy ujrzałam Zmartwychwstałego, zrozumiałam wszystko. Zrozumiałam nawet tajemnicę najwyższą: radość Chrystusa, gdy mógł już powiedzieć: "Wszystko się dokonało!... umiłowałem Ojca aż do ofiary z Siebie... ukochałem ludzi aż do śmierci za nich...". Ja też dokonałam wszystkiego, co od wieków było przeznaczone dla Mnie. Od urodzenia Zbawiciela, do pomocy wam --- Jego kapłanom, byście się stali doskonałymi. Kościół już jest mocny. Duch Święty oświeca was, a krew pierwszych chrześcijan pomnaża. Pomoc moja współdziałała, by stał się on organizmem świętych, wzmocnionych miłością ku Bogu i braciom, gdzie nienawiść, urazy, zazdrość i inne szkodliwe diabelskie zielska dostępu nie mają. Bóg jest z tego zadowolony i chce, byście wiedzieli o tym ode Mnie, tak jak chce, bym was zachęciła do wzrastania w miłości, by móc wzrastać w doskonałości i w liczbie. Życie Jezusa, również i Moje, było zawsze kierowane miłością. Nie odepchnęliśmy nikogo, przebaczyliśmy wszystkim, chyba że ktoś tego nie chciał przyjąć. Jezus dał wam miarę tej wspólnej miłości, mówiąc: "Kochajcie się tak jak Ja was umiłowałem!". Kościół więc, by żyć i wzrastać, potrzebuje miłości. Zwłaszcza miłości wśród braci kapłanów. Jeśli się nie ukochacie wzajemnie z całych sił i podobnie nie ukochacie waszych braci w Panu, Kościół nie będzie płodnym. Wtedy próżne będzie przywracanie im stanu synów Bożych i Dziedziców Królestwa Niebieskiego, bo Bóg przestanie pomagać wam w waszym posłannictwie. Bóg jest Miłością. Każdy Jego czyn jest czynem miłości. Od stworzenia do Wcielenia. I od Wcielenia do Odkupienia. A potem do założenia Kościoła. Od tego zaś do Jeruzalem Niebieskiego, które zbierze wszystkich sprawiedliwych, by radowali się w Bogu. Mówię ci to, bo jesteś apostołem Miłości i rozumiesz to lepiej od innych...
Jan przerwał słowami:
--- Przecież inni kochają również...
--- Tak, ale ty jesteś największym miłośnikiem... Każdy z was ma swoją cechę. Ty, wśród dwunastu, byłeś zawsze miłością czystą i nadprzyrodzoną. Piotr był zawsze szczerym i porywczym człowiekiem. Brat jego Andrzej był milczący i nieśmiały jak żaden inny. Jakub, twój brat, był tak porywczy, że Jezus nazwał go "synem gromu". Jakub Alfeuszowy był sprawiedliwy i heroiczny. Juda, jego brat, był zawsze szlachetny i szczery. Filip i Bartłomiej byli tradycjonalistami. Szymon Zelota był mądry, Tomasz lubił spokój. Mateusz był pokorny i nie wybijał się nigdzie. Iskariota, czarna owca, był zawsze diabelskim i kłamcą. A ty, pełen miłości, możesz Mnie lepiej zrozumieć i stać się głosem miłości do najdalszych, by przekazać im Moje ostatnie rady.
Powiedz im, by się kochali i kochali wszystkich, nawet prześladowców, by należeli do Boga tak jak Ja i do tego stopnia, że zostałam wybrana na Oblubienicę Miłości Przedwiecznej, bo zostałam Matką Chrystusa. Oddałam się Bogu bez miary, rozumiejąc potem ile cierpienia sprawi Mi to. Pamiętałam słowa proroków, a światło Boże wyjaśniło Mi je. Toteż od Mojego pierwszego "fiat" aniołowi, wiedziałam, że oddaję się na największy ból, jaki matka mogłaby znieść. Ale nic nie stawiało granic Mej Miłości, bo wiedziałam, że jest ona ogniem, który oczyszcza i upiększa, gdy bierze w swe objęcia. Tak. Miłość jest naprawdę płomieniem. Płomień ten, niszcząc to, co jest przemijające, choćby to był tylko szczątek człowieka, czyni go duchem godnym Nieba. Ileż to takich szczątków, ludzi zmarnowanych, zepsutych znajdziecie na swojej drodze! Nie gardźcie żadnym! Kochajcie ich raczej, bo oni odpowiedzą na miłość i zbawią się. Często człowiek staje się złym, bo nikt go nie kocha, lub kocha źle. Bóg, by stworzyć człowieka, nie wziął anioła, ani żadnej wybranej materii. Wziął błoto, rzecz najniższą. Potem tchnął na nie z miłością i podniósł tym samym do stopnia przybranych synów Bożych. Syn Mój znalazł na Swej drodze wielu upadłych w błoto. Ale nie odrzucił ich z pogardą. Zebrał ich z miłością i przemienił na wybrańców Nieba. Pamiętaj o tym zawsze. Czyńcie, jak Jezus czynił. Pamiętajcie na wszystkie uczynki Syna Mego. Zapiszcie wszystko, by zostało na potem, aż do końca wieków i było zawsze wskazówką dla ludzi dobrej woli, by mogli zdobyć życie wieczne. Naturalnie, nie potraficie powtórzyć wszystkich słów Życia Wiecznego. Ale zapiszcie, co tylko możecie. Duch Boży zstąpił na Mnie, bym dała światu Zbawiciela, zstąpił również na was i dopomoże wam mówić o tym innym i nawróci ich do Boga. Będziecie więc prowadzić dalej to macierzyństwo duchowe, jakie Ja zaczęłam na Kalwarii, by dać wielu synów Panu. Tenże Duch umocni ich tak, że słodko im będzie umierać wśród mąk, znosić wygnanie i prześladowanie, by wyznać swą miłość do Chrystusa i osiągnąć Go w Niebie, jak to było ze Stefanem i Jakubem, i innymi jeszcze... Kiedy już zostaniesz sam, przechowaj ten kuferek...
Jan zbladł i zawołał:
--- Matko, dlaczego tak mówisz? Czy czujesz się źle?
--- Nie, ale przygotuj się do rozstania. Czuję w Sobie tyle pełni nadprzyrodzonej, że nie sposób żyć z tym dłużej. Przecież nie jestem wieczna i ciało Moje musi umrzeć.
--- Nie mów tak! Twoje Niepokalane Ciało nie może umrzeć tak jak nasze!
--- Mylisz się, Janie! Umarł Jezus i Ja też umrę. Ale nie zaznam choroby i konania. Jednak umrę. Zresztą, wiedz o tym, synu Mój, że jeśli mam jakieś pragnienie, to tylko śmierci. Jest to Moje pierwsze i największe pragnienie. Wszystko inne w życiu Moim było tylko zgodą Mej woli na wolę Bożą. Pragnienie należenia tylko do Boga było w Mym sercu dziecka pragnieniem zostania dziewicą. Pragnienie zaślubin z Józefem było od Boga. Wolą Bożą było Moje dziewicze macierzyństwo. Wszystko w Moim życiu było wolą Bożą i Moim posłuszeństwem Jemu. Ale pragnienie pójścia do Jezusa jest całkowicie Moją wolą. Pragnę opuścić ziemię, by już być z Nim na zawsze. Jest to Moje wielokrotne pragnienie! A teraz czuję, że się to spełni nareszcie. Nie martw się, Janie! Lecz raczej wysłuchaj Mej ostatniej woli. Co do tego ciała po śmierci, niech zostanie w pokoju, nie chcę żadnego balsamowania, jak jest w zwyczaju u Żydów. Zresztą nie jestem już Żydówką, ale chrześcijanką i to pierwszą chrześcijanką, bo pierwsza miałam Chrystusa, Jego Ciało i Krew w Sobie. Byłam Jego pierwszą uczennicą, Współodkupicielką, razem z Nim i wśród was. Nikt z ludzi nie widział Mego ciała, z wyjątkiem ojca Mego i matki oraz będących przy moim narodzeniu. Nie chcę, by jeszcze ktoś Mnie widział, przeto nie dotykaj Mnie. Zresztą ja się obmyłam i przybrałam czyste szaty, szaty zaślubin wiecznych... Ale dlaczego płaczesz, Janie?...
--- Rozumiem, że Cię stracę, ale jak będę żył bez Ciebie? Serce mi pęka na tę myśl. Czy wytrzymam ten ból?
--- Wytrzymasz. Bóg pomoże ci żyć jeszcze długo, jak dopomógł Mnie. Gdyby Mi nie pomógł, to na Golgocie Ja też bym umarła. Pomoże więc i tobie żyć, i zapamiętać to, co ci mówiłam dla dobra wszystkich.
--- O zapamiętam wszystko i uczynię, co chcesz, nawet co do Ciebie. Rozumiem dobrze, że zwyczaje żydowskie nie są dla  Ciebie. Nie może Ciało Twoje, ubóstwione jak żadne inne, zaznać rozkładu wszelkiego ciała ludzkiego. Byłaś przecież wolna od grzechu pierworodnego, a pełnia łaski sprawiła, że zawarłaś w Sobie łaskę samą --- Słowo, co sprawiło, że jesteś najprawdziwszą relikwią Jezusa. Będzie to ostatni cud Boży nad Tobą i w Tobie. Będziesz zachowana.
--- A więc nie płacz! --- zawołała Maryja, patrząc na zapłakaną twarz apostoła. Przecież mnie nie stracisz! Nie martw się więc!
--- Czuję dokoła burzę! Ty byłaś moim wszystkim, zwłaszcza gdy umarli moi rodzice, a bracia są daleko, nawet kochany Marcjan, którego Piotr zabrał ze sobą. I teraz zostanę sam...
Jan pada do stóp Maryi z jeszcze większym płaczem. Matka pochyla się nad nim, kładzie rękę na jego głowie wstrząsanej płaczem i mówi:
--- Ależ uspokój się! Byłeś taki mocny pod Krzyżem, choć było to takie okropne! Ta męka Jego i ta diabelska nienawiść ludzi! Tak Mnie wtedy podtrzymywałeś! A dzisiaj w ten wieczór sobotni, tak pogodny, wobec Mnie, pełnej radości, ty się tak zachowujesz? Uspokój się więc i napełnij pokojem. Teraz jest tak spokojnie, tylko oliwki szeleszczą tak, że wydaje się to lotem aniołów dokoła domu. Zawsze aniołowie byli Mi bliscy --- jeden lub wielu --- w szczególnych chwilach Mego życia. Byli w Nazarecie, kiedy Duch Święty zapłodnił Moje Dziewicze Łono. Byli też u Józefa, gdy martwił się o Mnie. W Betlejem i kiedy trzeba było uciekać do Egiptu. A w Egipcie potem kazali wracać do Palestyny. A po Zmartwychwstaniu strzegli Grobu Króla Aniołów. Zawsze w chwilach decydujących zjawiali się aniołowie. Stwarzali oni również zasłonę świetlaną nad tajemnicami Boga, by szatan nie poznał ich przed czasem, zwłaszcza tajemnicy Wcielenia. Teraz czuję również, choć nie widzę, aniołów dokoła Mnie. Czuję również, jak wzrasta dokoła Mnie i we Mnie światłość anielska. Czuję, że moc miłości otacza Mnie teraz i przeniesie Mnie ona teraz tam, dokąd z całej duszy pragnę pójść na wieki, by śpiewać z chórami aniołów i Niebian Moje wieczne Magnificat Bogu, który uczynił wielkie rzeczy służebnicy Swojej...
--- A tobie odpowie ziemia cała, która przez swe ludy i narody wielbić Cię będzie, dopóki świat będzie istniał. Ty sama dałaś Bogu tyle miłości, ile wszyscy najwyżsi kapłani i wszyscy inni ze Świątyni nie złożą Mu przez wieki wieków. Dałaś miłość gorącą i czystą, dlatego Bóg uczyni Cię Najświętszą.
--- I spełni Moje jedyne pragnienie, Moją jedyną wolę. Bo miłość kiedy jest tak zupełna, że staje się prawie doskonałą jak Mego Syna-Boga, otrzymuje wszystko, nawet to, co po ludzku zdawało by się niemożliwe. Pamiętaj o tym, Janie, i powiedz braciom swoim. Będziecie tak zwalczani! Będą wam groziły takie przeszkody, zabójstwa od prześladowców, a upadki  ze strony chrześcijan moralne... judaszowe, udręczą ducha waszego. Ale nie bójcie się. Kochajcie i nie bójcie się. W miarę waszej miłości Bóg wam pomoże i da wam zwycięstwo nad wszystkim. Wszystko się otrzyma, jeśli się staniecie jak Serafini. Wtedy dusza, to cudowne, wieczyste tchnienie Boże w nas, unosi się ku Niebu i pada jak płomień u stóp Bożego tronu. Bóg jej słucha wtedy i otrzymuje od Wszechmocy co tylko chce. Gdyby ludzie umieli kochać jak wskazuje Prawo i jak nauczał Syn Mój, otrzymaliby wszystko. Ja kocham właśnie tak. Dlatego czuję, że opuszczę ziemię, umrę z miłości. Moja miara zdolności kochania jest przepełniona. Nie mogę już nic więcej otrzymać. Miłość zalewa i pochłania Mnie, i unosi Mnie zarazem ku Niebu, ku Bogu, ku Memu Synowi. A głos Jego mówi do Mnie: "Przyjdź! Wyjdź! Chodź w Nasze Troiste objęcia!". Janie, nadeszła już dla Mnie godzina tego Objęcia Boskiego! Żegnaj!
Jan uspokoił się trochę, słuchając Najświętszej Maryi Panny i patrzył na Nią z zachwytem. Widzi teraz, że zaczyna Ona jaśnieć powoli i jakby mienić się, podbiega więc, by Ją podtrzymać i woła:
--- Jesteś jak Jezus na górze Tabor! Nie jesteś już ludzka, o Matko! Ciało Twe traci wagę i jesteś cała Światłością! Chodź, pomogę Ci położyć się! Spocznij trochę!...
I z wielką miłością prowadzi Matkę Bożą do Jej ubogiego łóżka i pomaga położyć się na nim. Maryja nie zdjęła nawet płaszcza, złożyła ręce na piersi, zamknęła oczy i powiedziała do pochylonego nad Nią Jana:
--- Odmawiaj teraz psalmy, przeczytaj parę stron z Pisma, a Duch Święty wskaże ci, co masz brać! Odmów potem modlitwę Syna Mego: Ojcze nasz. Powtórz Pozdrowienie Anielskie i Moją Magnificat. Będę łączyła się z tobą, póki będę jeszcze na ziemi.
Jan, panując nad łkaniem, zaczął psalm 41, potem 8 wierszy psalmu 38, psalm 22 i 1. Potem odmówił "Ojcze nasz", słowa Archanioła Gabriela, kantyk Tobiasza, 24 rozdział Eklezjastyka, 11-46. Wreszcie zaintonował Magnificat. Modlił się z zapałem, swym pięknym głosem, który z latami coraz bardziej stawał się podobny do głosu Chrystusa. Przy 9 wersie Magnificat zauważył, że Maryja nie oddycha już, choć się nic nie zmieniła.
Jan z krzykiem rzucił się przy łóżku na ziemię i wołał, wołał Maryję. Nie mógł zrozumieć, że Ona już mu nie odpowie, bo dusza Jej odeszła. Ale musiał uznać rzeczywistość! Pochylił się nad Jej obliczem i łzy jego spadały na tę słodką twarz i na skrzyżowane ręce. Było to jedyne obmycie ciała Niepokalanej. To łzy apostoła Miłości.
Jan uspokoił się wreszcie i wspominając pragnienie Maryi, zebrał długie poły płaszcza zwieszonego z łóżka i ułożył je, okrywając całą postać. Welon również ułożył na poduszce. Maryja wyglądała teraz jak figura z białego marmuru złożona na wieku sarkofagu. Jan wpatrywał się w Nią i jeszcze ronił łzy za Nią. Uprzątnął potem izdebkę, usunął rzeczy niekonieczne. Zostawił tylko łóżko, maleńki stolik pod ścianą. Postawił na nim kuferek z relikwiami, a przy łóżku postawił stołeczek. Zapalił też lampkę, bo był już wieczór.
Zszedł potem do ogrodu i zerwał kilka kwiatów i gałęzi oliwnych. Ułożył to wszystko dokoła Maryi. Wyglądała jak w wianku. Czyniąc to wszystko, przemawiał do Niej różnymi aktami z Pisma:
--- Ty byłaś zawsze lilią polną, różą duchową, oliwką drogocenną... Matko, teraz stawiam lampkę za ziemi i siadam na stołeczku przy Tobie, by czuwać, a Ty czuwaj też nade mną. Nie wiem co mam robić i jak postąpić. Myślę, żeś Ty nie umarła prawdziwie, tylko dusza tymczasem odeszła z ciała. Czuję, że nie umarłaś, że to jest przejściowe rozłączenie Twej czystej duszy, pełnej łaski, z Twoim Dziewiczym Ciałem. Kiedy i jak nastąpi połączenie i życie powróci, tego nie wiem. Lecz tak jestem pewny tego, że pozostanę tu, aż Bóg Swym słowem czy czynem pokaże mi, co mam dalej robić.
Siedzi więc przy łóżku, modli się, czuwa i czeka.

Widzenie Marii Valtorty zapisane
w "Poemacie Boga-Człowieka" (tom XI)

---

Wniebowzięcie NMP (widzenie apostoła Jana)

---

Ile dni upłynęło? Trudno to określić, bo jeśli sądzić po kwiatach leżących na łóżku można by dać kilka godzin zaledwie. Ale gdy się spojrzy na zwiędnięte liście oliwek pod kwiatami lub kwiaty położone na kuferku, to widzi sie, że minęło  już kilka dni... Lecz Ciało Maryi wygląda jakby tylko zasnęła, żadnego znaku śmierci nie widać na Niej. Unosi się nawet od Niej nieokreślony zapach, jakby kadzidła, lilii, róż, konwalii razem zmieszanych.
Jan, który czuwał cały czas śpi, zwyciężony zmęczeniem, siedząc na stołeczku, z plecami opartymi o ścianę. Stojąca na ziemi lampka oświeca go z dołu i pozwala widzieć jego bladą, zmęczoną twarz i zaczerwienione od płaczu oczy. jest już zapewne świt, bo rozwidnia sie coraz bardziej.
Nagle wielka światłość napełnia izbę i coraz to wzrasta. A w tym świetle rajskim ukazują się anielskie postacie jeszcze bardziej jaśniejące od tej wielkiej jasności. A od ich skrzydeł unoszą się iskry różnego koloru i wydają jakiś srebrzysty, harmonijny szmer. Aniołowie stoją dokoła łóżka, pochylają się nad nim, podnoszą nieruchome Ciało i z szybszym poruszeniem skrzydeł, co zwiększa harmonijny dźwięk, unoszą Ciało Swej Królowej, poddane jeszcze prawom materii. Dźwięk skrzydeł anielskich wciąż się zwiększa i teraz jest potężny jak organy. Jan budzi się nagle, zwłaszcza pod wpływem wytworzonego przeciągu, który gasi lampkę i zamyka głośno drzwi na taras. Apostoł, jeszcze zaspany, rozgląda się dokoła. Widzi, że łóżko jest puste, a w dachu świeci otwór. Wyczuwa cud i biegnie na taras. Podnosi tam głowę i widzi! Widzi Ciało Maryi, jeszcze uśpione, które wznosi się coraz wyżej, podtrzymywane przez aniołów. Jakby ostatnim pożegnaniem. Kraj płaszcza i welon poruszają się, pewnie pod wpływem wiatru i od powiewu skrzydeł anielskich, a może z powodu kwiatów spadających na ziemię, podczas gdy potężne "Hosanna" oddala się wciąż coraz bardziej.
Jan patrzy do góry i widzi wyraźnie jak Maryja, otoczona teraz promieniami słońca, budzi się, podnosi na nogi, ma już widocznie właściwość ciał uwielbionych.
A Jan patrzy, patrzy. Cud Boży daje mu moc, wbrew wszelkiemu prawu naturalnemu, widzieć Maryję jak wstępuje do Nieba, otoczona przez aniołów, ale już nie potrzebuje ich pomocy. Jan jest porwany tym widzeniem, którego piękna żadne pióro ludzkie, ani słowo, czy utwór artystyczny nigdy nie potrafi odtworzyć, bo było to piękno nieopisane. Jan, stojąc wciąż oparty o murek tarasu, patrzył wciąż w górę na Niepokalaną, która unosi się coraz wyżej...
Wreszcie najwyższy cud został udzielony apostołowi umiłowanemu: cud ujrzenia spotkania Matki Najświętszej z Jej Najświętszym Synem. Choć tak wspaniały i nieopisanie piękny, Jezus zstępuje z Nieba ku Swej Matce, przyciska Ją do Serca i razem --- jaśniejsi od słońca z księżycem --- powracają do Nieba.
Widzenie Jana skończyło się. [...]

Maria Valtorta:
"Poemat Boga-Człowieka" (tom XI)

---

Prawa autorskie:

---

	Wydawnictwo PALLOTTINUM
	Centro Editoriale Valtortiano                      & Wydawnictwo MICHALINEUM